ԿԱՐՊԻՍ ԹԻԹԻԶՅԱՆ. ԵՍ ՀԱՎԱՏԱՑԻ ԹԵ՛ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ԱՊԱԳԱՅԻՆ, ԹԵ՛ ԻՄ ՁԵՌՆԱՐԿԻ ՀԱՋՈՂՈՒԹՅԱՆԸ․․․
Մեր հայրենակից, «Լևոն թրավել» ընկերության տնօրեն Կարպիս Թիթիզյանը , որպես գործածար իր գործունեությունը Հայաստանում սկսել է դեռևս անկախությունից առաջ։ «Լևոն թրավել» ճամփորդական գործակալությունը հիմնադրվել է 1958 թ. Բեյրությում: 1981 թ. փոխադրվել է Լոս Անջելես: 1991 թ-ին. բացվել է ընկերության Երևանյան գրասենյակը, իսկ 1995 թ-ից այն սկսեց գործել նաև Թբիլիսի քաղաքում: Պետք է հիշել. թե ինչ իրավիճակ էր Հայաստանում 1991-ին:

Արցախում արդեն ընթանում էին պատերազմական գործողություններ, թեև լայնամասշտաբ պատերազմը սկսեց 1992-ին: Արդեն չկար Խորհրդային Միությունը, և չկային նախկին տնտեսական կապերը: Այսինքն` 1991-ին Հայաստանում միանգամայն նոր իրավիճակ էր, և անհրաժեշտ էր գտնել նոր լուծումներ ու շարունակել կյանքը: Մարդկանց մեծ մասը տակավին ապրում էր խորհրդային բարքերով ու մոտեցումներով, ուստի պատահական չէ, որ ԼԵՎՈՆ ԹՐԱՎԸԼ-ը դարձավ Հայաստանում պաշտոնապես գրանցված առաջին առևտրային ընկերությունը կամ դրանցից մեկը:

- Պարոն Թիթիզյան, Դուք Հայաստանում առաջին սփյուռքահայ գործարարներից եք . ով հիմնեց այն ժամանակների համար բավական մեծ ընկերություն: Ի՞նչ է փոխվեց այսքան տարիներ անց ռիսկերն արդարացա՞ն։

Ընկերներիցս և հարազատներիցս շատերը թերահավատությամբ էին մոտենում Հայաստանում գրասենյակ հիմնելու իմ նախաձեռնությանը: Հիրավի, չնայած Հայաստանը մեր հայրենիքն է, բայց հեշտ չէ նման ռիսկի գնալը` հատկապես ԱՄՆ-ի պես զարգացած երկրից ժամանելով: Հայաստանում, ըստ էության, ամեն ինչ զրոյից էր պետք ստեղծել: Բայց ես հավատացի թե՛ Հայաստանի ապագային, թե՛ իմ ձեռնարկի հաջողությանը և գնացի այդ քայլին: Սկզբնական օրերին գրասենյակը գործում էր ԱՆԻ հյուրանոցի տարածքում, սակայն շուտով անհրաժեշտություն առաջացավ գտնել ավելի մեծ և հարմարավետ տարածք, քանի որ անհրաժեշտ էր ստեղծել ժամանակակից, կահավորված, տեխնիկայով հագեցած և հմուտ մասնագետներով գործող ճամփորդական գործակալություն, որը ոչ միայն կկարողանար ապահովել Հայաստանի բնակչության ճամփորդական պահանջները, այլև միտված կլիներ ապագային: Ուստի շուտով ես ձեռք բերեցի Սայաթ-Նովայի 10 հասցեում գտնվող այն տարածքը, որը քաջ հայտնի է երևանցիներին և մայրաքաղաքի հյուրերին: Չեմ կարող չթաքցնել ժպիտս, երբ հիշում եմ, թե ինչպես էի կողք-կողքի նստած սովորեցնում մեր նոր աշխատակիցներին, թե ինչ է ավիացիան, ինչպես է իրականանում գնագոյացում այս ասպարեզում, ինչպես է պետք աշխատել ամրագրման և վաճառքի հատուկ համակարգերով:

Անգամ հեռախոսային կապը խնդիր էր: Պետք էր տաքացնել գրասենյակը և աշխատանքային պայմաններ ստեղծել: Ինտերներ և էլեկտրոնային փոստ դեռևս գոյություն չունեին: Այսինքն` պետք էր շատ արագ ինտեգրացնել նոր տեխնոլոգիաները այս ասպարեզում, քանի որ նպատակը հստակ էր` դառնալ և մնալ այս ոլորտում առաջինը և լավագույնը: Այդ օրերին հիմնական հարցերից էր նաև հուսալի օդային կապի ստեղծումը արտասահմանյան երկրների հետ: Այսինքն, անհրաժեշտ էր շատ լուրջ աշխատանք տանել այս ուղղությամբ ևս: Շուտով սկսեցին գործել «Հայկական ավիաուղիները», որոնք ուղիղ կապ էին ստեղծում, մասնավորապես, եվրոպական մի քանի քաղաքների հետ: Հաջորդ քայլով պետք էր կապ ստեղծել ազգային փոխադրողի և որևէ մեծ ավիաընկերության միջև (interline),  որպեսզի հնարավոր լինի ապահովել թռիչքների մաքսիմալ ծածկույթ ամբողջ աշխարհով մեկ: Օգտագործելով իմ անձնական կապերը և հնարավորությունները՝ ես կարողացա պայմանավորվել հոլանդական KLM հսկա ավիաընկերության հետ: Մեծ ջանքերից և նախապատրաստական աշխատանքներից հետո այս կապը սկսեց աշխատել: 1992-1994 թթ. Հայաստանի համար, թերևս, ամենածանր տարիներն էին, որոնք մենք կնքեցինք որպես «ցուրտ և մութ» ժամանակներ: Հիմա ցանկանում եմ կրկին անդրադառնալ Ձեր հարցին` եթե բիզնեսի սկիզբը լավ է, ապա հետոն հիմնականում անհայտ է: Ցանկացած բիզնես աշխատում է, եթե նախ հավատում ես դրա հաջողությանը, իսկ ես միշտ հավատացել եմ, որ Երևանում ես կարող եմ ունենալ ամենալավ ճամփորդական գործակալությունը:

Հաջողության երկրորդ գրավականը ամենօրյա տքնաջան աշխատանքն է: Ես չեմ ուզում մանրամասնորեն նկարագրել, թե ինչ դժվարությունների միջով եմ ես անցել, որպեսզի գործը կայանա, սակայն թող ոչ մեկին չթվա, թե կարելի է լավ հիմք դնել, հետո մի կողմ քաշվել ու պարզապես քաղել պտուղները: Այդպես չի լինում: Բիզնեսը ծառի պես է. պիտի տնկես, ջրես, խնամես, հետևես, պահպանես ու պաշտպանես, որ կարողանաս նաև պտուղները հավաքել: Եթե աչքաթող անես քո ծառը կամ քո բիզնեսը, ապա այն դատապարտված է ձախողման: Վերը նշված «ցուրտ և մութ» տարիներին կարելի էր շատ հեշտ կոտրվել ու թողնել ամեն ինչ` հազար ու մի պատճառ բռնելով` քաղաքական վիճակ, պատերազմ, տնտեսական կործանում, աղքատության ու հուսահատության հասած հասարակություն և այլն: Սակայն ես չկոտրվեցի: Որոշեցի մնալ, պայքարել ու աշխատել: Այն, ինչ դուք այսօր տեսնում եք, հենց դրա պտուղներն են:

Առաջիկայում, ընդ որում, շատերին թվում է, թե ԼԵՎՈՆ ԹՐԱՎԸԼ-ը զբաղվում է զուտ ավիատոմսերի վաճառքով: Դա այդպես չէ: Իմ ընկերությունը միաժամանակ Հայաստանի ներգնա զբոսաշրջության առաջատարներից է: Ամեն տարի հազարավոր մարդիկ, ոչ միայն սփյուռքահայեր, մեր միջոցով ժամանում են հայրենիք, որպեսզի ճանաչեն Հայաստանը և իրենց լուման բերեն մեր երկրին: Միաժամանակ, Հայաստանի բնակիչները մեզ հետ հնարավորություն ունեն ճամփորդելու աշխարհով մեկ: Հետագայում ես նպատակահարմար գտա նաև գրասենյակ բացել Թբիլիսիում, որը մինչ օրս հաջողությամբ գործում է: Ինչպես նշեցի վերևում` Հայաստանի համար անչափ կարևոր էր և է, որ արտասահմանյան հզոր ավիաընկերություններ մուտք գործեն հայաստանյան շուկա: Երկար տարիներ ԼԵՎՈՆ ԹՐԱՎԸԼ-ը հանդիսացել է հոլանդական KLM ավիաընկերության ներկայացուցիչը Հայաստանում և Վրաստանում: Հետագայում հնարավոր եղավ նաև Հայաստան բերել BRITISH AIRWAYS ավիաընկերությունը` կանոնավոր չվերթներով:

Այսօր, 25 տարվա բարձունքից հայացք նետելով՝ կարող եմ ասել, որ իմ փոքրիկ տնկին դարձել է մեծ ծառ, որը շարունակում է աճել ու պտուղներ տալ:

-Շատ սփյուռքահայեր ասում են, որ Հայաստանում բիզնեսի սկիզը լավ է լինում, հետոն անհայտ է այսօր նույն ակտիվությա՞մբ է աշխատում «Լևոն թրավելը» ընկերությունը։

Պատասխանեմ կարճ. ամեն տեղ նոր գործ սկսելը դժվար է․ պետք է հավատալ Հայաստանի ապագային, նաև սեփական ձեռնարկի հաջողությանը։

-Դուք «Լևոն թրավել» ընկերությունից զատ արդեն տարիներ շարունակ նաև ակտիվ զբաղվում եք համերգների կազմակերպմամբ, դրսում ապրող հայ հանդիսատեսին հաղորդակից դարձնելով հայկական երաժշտությանը ամենամյա մրցանակաբաշխության Armenian Entertainment Awards-ի շնորհիվ:  Ի՞նչ պլաներ կան 2017 թվականին։

Բացի ճամփորդական բիզնեսը, ես ունեմ նաև իմ պրոդյուսերական հետաքրքրությունը թատրոնի, կինոյի և էստրադային արվեստի հանդեպ: Տարիներ առաջ համահիմնադիր եմ եղել Միացյալ Նահանգներում առաջին հայկական հեռուստաժամի` «Հորիզոն» հեռուստաալիքի: Որոշ ժամանակ անց, մասամբ հեռանալով հեռուստատեսությունից, ճակատագրի բերումով հանդիպեցի մի մարդու, որն ինձ հորդորեց ստեղծել Հայաստան - Սփյուռք մշակութային կամուրջը: Ինչպես գլխի ընկաք` խոսքը Հրանտ Թոխատյանի մասին է: Հենց Հրանտի շնորհիվ ես առաջին անգամ ժամանեցի Հայաստան ու անմիջապես սիրահարվեցի ոչ միայն հայրենիքիս, այլ նաև այստեղ ապրող և ստեղծագործող մարդկանց: Հնարավորությանս սահմաններում համագործակցեցի Կամերային թատրոնի, Երգի պետական թատրոնի և այլ խմբերի ու անհատ կատարողների հետ: Նրանցից շատերի հետ գտա համագործակցության լուրջ եզրեր և մեծ ծրագրեր ու համերգային արշավներ իրականացրեցի: Խոսքս Արթուր Գրիգորյանի, Նունե Եսայանի, Հրանտ Թոխատյանի, Միքայել Պողոսյանի, Աշոտ Ղազարյանի և շատ ուրիշ տաղանդաշատ արտիստների մասին է:

Այսօրվա դրությամբ տարեկան մի քանի մեծ ծրագրեր եմ իրականացնում Հայաստանի հետ` մենահամերգներ, թատերական ներկայացումներ, ցուցահանդեսներ: 2017-ին նախատեսում ենք մի քանի մեծ նախագծեր, որոնք այս պահին կազմակերպչական փուլում են:

Հարցազրույցը վարեց Ռուզաննա Ղազարյանը
ՌՈՒԶԱՆՆԱ ՂԱԶԱՐՅԱՆ
875 reads | 23.04.2017
|
avatar

Մականուն:
Գաղտնաբառ:
Copyright © 2017 Diplomat.am tel.: +37491206460, +37499409028 e-mail: diplomat.am@hotmail.com